Teun

De reet van Emile

Afgelopen woensdag ging ik naar Amsterdam om in de Begijnensteeg aanwezig te zijn bij het 125 jarig bestaan van café De Pilsener Club. En nog belangrijker, Teun van Veen zwaait daar als eigenaar 40 jaar de scepter. Na Teun I, II en III  is hij de vierde generatie. Hij heeft alleen een dochter Saskia. Of zij later de zaak overneemt, is de vraag.

De Pilsener Club is de officiële naam, maar al voor de oorlog werd het café De Engelse Reet genoemd. Voor niet-ingewijden is dat een onbegrijpelijke naam. Voor ons niet. Het café ligt namelijk nog geen 50 meter van de ingang van het Begijnhof en daar staat De Engelse kerk. De steeg waar het café aan ligt, is erg smal. Reet is een ander woord voor smal of kier.

Als lid van het dominogezelschap De Laatste Steen werd ik voor het feestje uitgenodigd. Het was uitstekend pilsweer, maar omdat ik uitgerekend deze week aan een antibioticakuur begon in verband met tandartsbezoek mag ik een week lang geen alcohol drinken en werd water mijn deel.  Ik was geloof ik de enige onder de minstens honderd gasten die water dronk.

Ons dominogezelschap bestaat uit (oud)medewerkers van De Telegraaf en werd omstreeks 1976 opgericht. Een enkeling uit de beginperiode was ook aanwezig zoals onze voormalige misdaadverslaggever Cees Koring alias Brigges, die deze maand zijn boek Bureau Warmoesstraat De Levende Legende presenteerde.

Ons gezelschap speelt ook al circa 40 jaar haar jaarlijkse dominowedstrijd in De Engelse Reet. Ik ben met mijn lidmaatschap van een jaar of 20 eigenlijk nog aspirant-lid.

Meestal dominoën we tegen het einde van de winter met zestien deelnemers. De wedstrijd duurt van 14.00 uur tot na 23.00 uur en iedereen geeft een rondje wat niet zelden leidt tot onverantwoord drankmisbruik.

Teun en zijn medewerkers zorgen al die jaren voor de geweldige service. Dochter Saskia frituurt de bitterballen die op onnavolgbare wijze van de eerste verdieping naar beneden worden geschoven.

In De Engelse Reet wordt goddank geen muziek gedraaid. Er is geen bar en begin jaren zestig werd het interieur voor het laatst geschilderd.  

Omdat wij al die jaren zo gastvrij worden ontvangen, werd Teun het eerste erelid van ons dominogezelschap. De titel liet ik in een bord graveren en dat werd in de steeg aan Teun uitgereikt.

Het was retegezellig. Nou ja, met een waterbuik viel die gezelligheid een tikje tegen.

0
0